k a b E

" 'TAE. . . .'

Napalingon ang tatlo sa kaibigan na noon lang nagsalita.

'Yun ang tawag sa akin nina Topak (mga Pulis) sa Headquarters.' "

-Quoted from MACARTHUR by Bob Ong

 Published by VISPRINT, Inc (c) 2007

Merong Matigas

Mahirap ilabas.
         May sakit ng bahagya.
                  Nakakapawis! Nakakapanganga!

Ito ang madalas na uri ng nilalabas ng mga kumakain ng hindi nginunguya. Animo'y sawa kung lumamon, wala ng ngata-ngata pa, diretso agad sa tiyang nagngangalit na ngunit hindi mo alam kung bakit. Kung sa ibinabagsak mo ba'ng buo-buon'g kanin'g bahaw at kamatis o dahil sa 'yun at 'yun na lang natutunaw niya. Wala na bang iba? 

O kaya'y langaw, marahil siguro sa wala silang mga ngipin kaya nilululon na lang ang mga butil ng basura at duming kaniyang nadadapuan.
Subo. Lunok. Tubig -- pampadulas. Subo. Lunok ulit. 
Wala ng nguya-nguya pa para hindi kaagad magutom. Bahala na si Batman kung magkabara-bara man sa bituka o kung mamalas-malasi'y mismong sa bukana ng lagusan patungo sa dako pa roon. Tinamaan ka ng lintik!

Maihahalintulad mo ito sa mga tao'ng kahit walang pinag-arala'y may matindi at matibay na paninindigan sa bulag at nagmamaang-maangan'g katotohanan. Akala mo'y si Bonifaciong ipinaglalaban ang kalayaan, yun nga lang hindi naman talaga nila alam kung sino o ano ba ang tama at mali bunsod ng kamang-mangan at kakulangan sa sapat na edukasyon. Taman'g dakdak at basag-ulo lang. Ang hirap pakitunguhan. Ang hirap ilabas. 

Parang pinupunit ang likuran, at kung may lumabas man daig pa nito ang sa mga ibon'g nagbabahay sa kisame ng mga simbahan. Huwag ka, blessing daw yun. Kaya kung mangyari man ito sa'yo. Huwag kang sakim! Share your blessings. Ipahid mo sa katabi mo.

Merong Malambot

Umpgh!
        Success!!

Isang kanyud mo lang, ayun na! Ayos na!
Lagitikan. Animo'y may nagpiprito ng fried chicken sa kapit-bahay. Kapit-bahay ba ang CR? 
Fried chicken ba ang . . . Uy! FRIED CHICKEN nga!

Ordinaryo.
Normal.
Ayos lang.
Wala lang.

Hindi mahirap ilabas, di kagaya nung nauna.
Madali lang. 3-5 minutes lang ang inilalagi ng mga may-ari nito sa trono. Hindi na kailangan'g maghahawak-hawak pa sa pader ng banyo, pero kung feel mo... bakit hindi?

May iban'g kumakanta-kanta at sumisipol-sipol pa.
"I want nobody, nobody but you. . .
I want nobody, nobody but. . . ugh. . . (plok!)
YOU!" 
Puwede pa palan'g gawing beat ng kanta e no? Paran'g DJ ka na, may kamot din.


Meron naman'g iba na sa sobrang lambot akala mo'y hangin lang pero kapag ibinuga mo na, ayun, may napasama pala ng pakupit. 'Yung iba nahiya pa at nagsibalikan. Sa susunod na lang daw. Ikaw naman, butil-butil na ang pawis sa kahihiyan dahil may tumunog at umalingasaw, gabi pa man din. Lilinga-linga ka pa. Maghahanap pa ng makakasalba, e, nag-iisa ka lang diyang nakaupo sa tabi ng drayber, wala pa siya at nagtatawag ng pasahero'ng makiki-share sa hangin'g ineenjoy ngayon ng mga kawawang pasaheron'g nakaupo sa likuran.

Kung ako sa'yo, bababa na lang ako't mag-aastan'g may nakalimutang bilhin sa botika. Pampers.

Merong Tuwid

Merong Kulot

Akala mo'y buhok.
    Straight o wavy.
         Kano o Ita.
              Rebond o.... Kulot!
Paran'g clay-doh!
Nakapaglaro ka na ba ng clay-doh? Ganda no?
Galing. Enjoy ako sa paglalaro nun noong kabataan ko pa. Madalas kon'g pag-tripan si nanay. Magbibilog ako ng dilaw na clay-doh gamit ang palad ko na noo'y nangingitim pa sa alikabok na ipinandapa ko sa luksong-baka, ako kasi ang taya. Papaikutin ko iyon at irorolyo na parang noodles ng 'pageti (tawag ko sa spaghetti noong bata pa ako. Ngayon nama'y budget meal sa Jollibee). Ilalagay ko sa ibabaw ng lamesan'g amin'g kinakainan at bubuhusan ko ng tinunaw na choc-o-bot gamit ang laway ko na may bangis ang amoy dahil sa hindi pagto-tooth brush mula pagkagising. Instant scent na rin para sa akin'g obra.
Iiwanan ko iyon at hihintayin ang pagdating ng pobre ko'ng nanay mula sa kaniyang pinagdasalan'g pamilya na naulila ng anak na naaksidente dahil sa pagbibisikleta.

Hindi ko rin ma-irok ang konsepto ng mga magdadasal na kagaya ng ina ko. Bakit kailangang sila pa?
Tinatahak ang daan patungo sa bahay namin upang magpa-reserve ng slot sa nanay ko'ng box-office sa mga ganiyang gawain. Tapos maghihintay pa sila sa ina ko'ng, dahil na rin sa haba ng buhok, ay milenyo ang inaabot sa pagligo at dekada naman sa pagsusuklay... PA LANG! Isama mo pa diyan ang pagpapatuyo ng buhok, ng katawan, pagbibihis at walang kamatayan'g panunuklay gamit ang trident ata yun ni Poseidon. Kung ako sa kanila, 'yung inilakad ko at itinambay sa bahay ng sinusundong manda-dasal, ay sapat na oras na upang ako na mismo ang manalangin para sa kaluluwa ng aking namatay na kamag-anak at siguro'y maisisingit ko pa na sana'y mapanot ang ulo ng matandang ito. Joke. 
Ganon lang naman 'yun diba? Kung kaya mo nang abutin ang pitaka ng ama mo na nakapatong sa ibabaw ng tukador, bakit kailangan mo pa'ng tawagin ang kapatid mo na mas maliit pa sa'yo upang kunin ito at kontratahin'g hati na lang kayo sa kung magkano man ang makukulimbat ninyo. Gumamit ka na lang ng bangkito. Tamad.

"Pesteng pusa ito! Sa lamesa pa nagkalat!"
Nagpapalakpakan ang mga plema ko sa lalamunan habang humahagalpak sa katatawa dahil sa ingat na ingat na pagdakot ng dust pan ni nanay sa "kalat" ng pusa. Napeste pa.

Merong Buo

Mahaba.

Akala mo'y makina na gumagawa ng hotdog. Walang putol.
BUO.

Madalas ay may katigasan ng kaunti na kailangan upang ma-achieve ang kaniyang "perfect shape". Perfect shape? 
Dapat ba na hugis bilog o bilo-haba o baka naman ay puso-puso o hugis star na may flower-flower pa.

Meron naman'g sobrang buo, isang tumpok ang unang labas sa unang iri pa lang. Lupet!

Wala ako'ng masiyadong masabi sa topic na ito.
Lipat tayo.

Merong Durog

Nakakasuyang pagmasdan.
       Karimarimarim!
            Nakasusulasok pati ang amoy!
                 Itim. Brown.
                       Kadalasa'y manilaw-nilaw.


Pati tunog ay di rin kanais-nais. Nakakahiya kung sa mall mo ito nagawa at may tao sa katabi mong cubicle. Aakalaing may maintenance at nagmamaso ng tiles ng banyo. Dyahe!
Idagdag mo pa ang maaamoy nila kasabay ng tunog ng jackhammer mo'ng puwitan. Kulang na lang ang sticker ng MetroGuwapo at animo'y bulok na basura naman ang simoy ng hangin sa loob ng CR.

Ganito ang madalas na senaryo sa mga palikuran ng taong nakaka-experience ng ganitong panyayari sa katawan nila. Hindi maganda ang pakiramdam ng mayroon nito parang laging merong lalabas kahit wala naman.


Madako tayo sa madala na mga components nito.
Kapag ang iyong tinira ay 'yung hindi kilala ng nagsesen-sensitiban mo'ng tiyan, sure na ang kalalabsan nito.
Kadalasa'y kapag napasobra ang kain mo ng isaw-isaw, Betamax, Adidas at kung anu-ano pang healthy (para sa mga langaw) na pagkain. Maitim na parang burak ang ilalabas mo sa katawan. Nangyari na to sa akin, lintik pati ang amoy. Burak na burak. Kaaduwa. Para sa mga kumakain ngayon habang nagbabasa nito, pasensiya na. Hindi niyo ba nakita yung picture sa pinakaunang bahagi ng post na ito? Warning Sign na yun.

At Merong mga T**ng hindi Malubog-lubog

Ito yung parang si McArthur, "I shall return!".
Nakakailang flush at buhos ka na, aba'y sisilip muna, wari mo'y nakikiramdam, at kung hindi ka na nakatingin ay saka lalabas at magpapalutang-lutang sa inidoro mon'g barado na naman ata. Hindi ko alam kung ito'y isang uri nga ba ng binabanggit ko o ito'y isa lamang phenomenon sa lahi ng mga inidoro. 

Makulit. Kakainis.

Animo'y mga pulitiko'ng pabulwak-bulwak sa telebisyon at nangangampanya'ng sila'y iboto. Gumagamit pa ng pang-awa na "sila" daw ay katulad mo din kaya nararamdaman niya ang kung anuman ang iyong nararamdaman sa ngayon.
Gutom ka din? Bagaman! Andami ng iyong subdibisyon at mansiyon sa iba't ibang panig ng Pilipinas at mundo, ni tuyo hindi ka rin makakakain? Lokohin mo lelang mo'ng panot!

"...'Sino ba?' " 

The Best of Pinoy Jokes